Jakoś tak to jest że w obliczu wyzwań których się obawiamy często miotamy się od ściany do ściany. Wielu z nas jakby nie widziało tego co po środku. Mam na myśli sytuację kiedy to przyjmujemy postawę wszystko albo nic.
„Nic", w tej sytuacji może oznaczać postawę manifestującą się udawaniem że nie ma problemu, że jakoś to będzie, na nic nie zda się moja praca bo i tak nic z tego, jestem do kitu…
A „wszystko”? To na przykład postawa nadmiernie ambitna. Tak ambitna że realnie rzecz biorąc poza naszymi możliwościami.
Przykładowo: siedzisz za biurkiem od 10 lat i jedyna Twoja aktywność fizyczna to podnoszenie papierów które upadły na podłogę, aż tu nagle kolega proponuje udział w maratonie.
„Przecież kiedyś nieźle biegałeś” albo „Ok, no to może pobiegnij chociaż półmaraton?”
No właściwie to czemu nie. Niejeden z nas dał się nabrać na takie rozumowanie.
No sukces murowany 😉 !
Jeśli jedynym problemem jest to, że nie ukończysz biegu, to i tak masz farta, bo może być dużo gorzej.
Jaka jest alternatywa?
Nietrudno się domyślić że proponuję małe, systematyczne kroki w kierunku celu. Jednym z przykładów które dobrze obrazują moc drobnych kroków jest ten, który radzi robienie usprawnień na poziomie 1% dziennie. Czyli na przykład ucząc się języka obcego wzbogacasz swoje słownictwo o 1% każdego dnia. Da się zrobić, prawda? Załóżmy że jesteś po pierwszym roku nauki i znasz około 300 słów. Ile słów będziesz znała/ znał za rok? Ponad 4000, i to z weekendami bez nauki!
Zapewniam Cię ze zasłużysz na ksywkę „Słownik” .
A kiedy już okrzepniesz, możesz wracać do ustanawiania celów, które zadziwią otoczenie, a które nawet nieosiągnięte nie bolą.
Może cię zainteresować https://maciejtruszczynski.pl/life-coaching/